Erozja wietrzna polega na wywiewaniu i transporcie przez wiatr cząstek glebowych z jednego miejsca na inne. Zjawisko to w naszych warunkach klimatycznych ma miejsce na glebach uprawnych w okresie suszy oraz w okresie zimy, kiedy gleba jest przemarznięta i nie pokryta roślinnością. Zjawisko to najczęściej zaznacza się na terenach nadmorskich (piaski wydmowe) i Pustyni Błędowskiej.

            Najbardziej podatne na ten typ erozji są piaski i torfy, czego przyczyną jest mała zawartość w nich składników pokarmowych, co nie sprzyja rozwojowi roślinności, szczególnie traw i roślin motylkowych umacniających glebę. Wydmy takie są zupełnie nieprzydatne do użytkowania rolniczego. Na erozję wietrzną narażone jest 11% powierzchni kraju.

DZIAŁANIA ZAPOBIEGAJĄCE EROZJI WODNEJ I WIETRZNEJ

            W celu przeciwdziałania erozji wodnej gleb Polski należy zastosować zespoły melioracji przeciwerozyjnych, zmierzających do zwiększenia prędkości spływu powierzchniowego i urozmaicanie tras odpływu. Melioracje powinny być zróżnicowane w zależności od ukształtowania powierzchni, podatności gleb na erozję oraz ukształtowania terenu zagrożonego erozją w zlewniach.

            Na glebach wytworzonych z utworów o luźniejszym składzie granulometrycznym przewagę powinny mieć zabiegi powodujące umocnienie powierzchni gleby, zwiększające zdolności strukturotwórcze (iłowanie) oraz utrwalenie tras odpływu za pomocą środków technicznych.

            Na glebach wytworzonych utworów luźniejszych o średnim i cięższym składzie granulometrycznym powinno się stosować zabiegi zwiększające chłonność wodną profilów glebowych (drenowanie) zmniejszające prędkość spływu powierzchniowego.

            Na glebach wytworzonych ze zwietrzelin różnych masywnych utworów macierzystych powinno się dążyć do zmniejszenia powierzchni gruntów ornych oraz stosować takie maszyny i narzędzia robocze, które ograniczają przemieszczanie się materiału glebowego w dolnej części stoku.

            Wiele tradycyjnych zabiegów przeciwerozyjnych stosowanych na glebach mineralnych to: zalesianie, zadarnianie, stosowanie orki zgodnie z przebiegiem warstwic, stosowanie odpowiednich gatunków roślin i płodozmianów.

            Erozję gleb o mniejszym poziomie próchnicznym można zmniejszyć stosując orkę z pogłębiaczem celem utrwalenia zgruźlonej ziemi i powiększenia retencji wodnej. Do zabiegów tych zalicza się także tarasowanie stromych stoków.

            Negatywnemu działaniu erozji wietrznej można przeciwdziałać stosując środki zapobiegawcze : zakładanie pasów ochronnych z drzew i krzewów (pasy drzew należy sadzić prostopadle do kierunku najczęściej wiejących wiatrów – przeważnie wierzby), ustawianie płotków ochronnych (do tego celu używa się siatek plastikowych, drucianych bądź sklejek). Stosowanie pasów ochronnych z roślin zbożowych (owies, żyto, jęczmień, pszenica) – w zależności od kierunku wiatru. Pas zboża może dać ochronę roślinom warzywnym na szerokości 10 m, wykorzystanie odpowiednich zabiegów agrotechnicznych (np.: wałowanie). Erozji wietrznej zapobiega się także poprzez stałe utrzymanie gleby wilgotnej.