Jest to formacja bezleśna, w której dominują mszaki i porosty. Rośliny zielone, zazwyczaj trawy, są tu bardzo nieliczne. Głównym powodem ograniczającym wzrost roślin jest wieczna zmarzlina. Uniemożliwia ona wnikanie korzeni głębiej niż zaledwie na kilka centymetrów i jest ona głównym powodem braku drzew. W tundrach amerykańskich i euroazjatyckich średnie temperatury miesiąca stycznia wahają się między -16 a -26^o C, a niekiedy mogą spadać do -60^o C. W lipcu natomiast średnie temperatury nie są wyższe niż +15^o C. Do tak wysokich szerokości geograficznych dociera stosunkowo niska ilość promieniowania słonecznego. Przy tak panujących warunkach, śnieg może utrzymywać się w niektórych miejscach przez 9 miesięcy w ciągu roku. Ograniczona dostawa energii cielnej ze słońca czyni gleby wiecznie zmarzniętymi. Silnie wiejące wiatry dodatkowo w sposób znaczny ograniczają zasiedlanie takich stanowisk przez faunę i florę, z której w tundrze spotkać możemy przede wszystkim mchy i porosty, a także trawy i gdzieniegdzie brzozy. Roślinność może być znacznie rozproszona, prze co rośliny, charakteryzujące się karłowatym pokrojem, mają mały wpływ na mikroklimat. W południowych rejonach tundry pojawiają się krzewinki oraz karłowate wierzby i brzozy. Rozrastają się one na boki, raczej płożąc się blisko gruntu niż wyrastając w górę, dzięki czemu wykorzystują wyższe temperatury panujące w lecie tuż przy gruncie. Rośliny wieloletnie muszą być odporne zarówno na zimno, jak i na suszę.

Bezkręgowce mogą się pojawiać w lecie w dużych ilościach. Są wśród nich nicienie glebowe, dżdżownice, skoczogonki oraz owady, których larwy żyją w rozlewiskach lub strumieniach. Ssakami charakterystycznymi dla tego biomu są niedźwiedzie polarne, lisy polarne, renifery, zające bielaki i różne gatunki lemingów. W tundrze nie ma kręgowców zmiennocieplnych, takich jak gady lub płazy z tego względu, iż jest dla nich zbyt zimno. Ptakami typowymi dla tundry są sowy śnieżne, sokoły białozory i pardwy.